กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เจียงอวิ๋นเสาผู้พลัดหลงไปอยู่ในชนบทตั้งแต่สามขวบ ในที่สุดก็ได้กลับสู่เมืองหลวง นางเพิ่งลงจากรถม้าก็เห็นท่านซื่อจื่อจวนข้างเคียงที่ยังไม่เคยพบหน้ากันถูกฝ่ายหญิงทอดทิ้งถอนหมั้นเสียแล้ว
ด้วยคุณธรรมแห่งการรักใคร่เพื่อนบ้าน เจียงอวิ๋นเสาจึงลดเสียงลงถามสาวใช้ว่า “ซื่อจื่อผู้นี้เหตุใดจึงถูกถอนหมั้นเล่า”
สาวใช้ประคองแขนนางพลางกระซิบว่า “ซื่อจื่อเมิ่งเมื่อปีก่อนจู่ ๆ ก็ป่วยเป็นโรคที่รักษาไม่ได้ ไอเป็นเลือดอยู่เนือง ๆ ช่วงนี้มีข่าวลือออกมาว่า เขาคงอยู่ได้อีกไม่นาน...”
ดวงตาดำขลับชุ่มฉ่ำของเจียงอวิ๋นเสาก็เปล่งประกายวาบขึ้นมาทันที
ซื่อจื่อจวนโหวหรือ
อยู่ได้อีกไม่นานหรือ
นี่ไม่ใช่ตัวเลือกสามีที่ดีที่สุดหรอกหรือ