เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 149 รางวัลล้ำค่าและของขวัญวันเกิด
เป็นที่รู้กันดีว่า เป็ดย่างของร้านอาหารสกุลซูกลายเป็นสุดยอดของดีประจำเมืองเปี้ยนจิงไปแล้ว ถึงขั้นมีเหล่านักปราชญ์ราชบัณฑิตเอ่ยรำพันว่า หากไม่ได้กินเป็ดสกุลซู ก็เสียทีที่มาเยือนเปี้ยนจิง
ทว่าเป็ดรมควันใบชาการบูรในงานเลี้ยงวันนี้ กลับมีรสชาติแตกต่างจากเป็ดย่างสูตรเด็ดของสกุลซูอย่างสิ้นเชิง
ยามนี้ย่างเข้าสู่ต้นฤดูใบไม้ร่วง เลือกเป็ดตัวผู้เนื้อแน่นอวบอ้วนนำมาหมักแล้วรมควัน ใช้ใบการบูรและใบชาดอกไม้ ซึ่งทั้งสองอย่างไม่ใช่พืชพื้นถิ่นของเปี้ยนจิง หลี่กั๋วจิ้วต้องไปทูลขอพระราชทานจากองค์จักรพรรดิ เพื่อเข้าไปเก็บมาจากอุทยานหลวง
หลังรมควันเสร็จก็นำไปนึ่งจนสุก พักไว้จนเย็น แล้วจึงนำลงทอดในกระทะน้ำมันร้อน
ส่วนวิธีกินนั้นคล้ายคลึงกับเป็ดย่างสูตรเด็ด เสิร์ฟพร้อมแผ่นแป้งใบบัว ต้นหอมซอย เต้าเจี้ยวหวาน และน้ำมันพริกถ้วยเล็กๆ
เป็ดจานนี้หนังกรอบนอก เนื้อนุ่มใน ในกลิ่นหอมของการรมควันยังสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมเฉพาะตัวของไม้การบูรและใบชา
จักรพรรดินีหลี่ไม่โปรดเสวยเต้าเจี้ยวหวาน แต่กลับโปรดปรานน้ำมันพริกมากกว่า พอเสวยเข้าไปคำหนึ่ง แม้แต่พระขนงก็คลายออก อาหารเลิศรสมักทำให้ผู้คนเบิกบานใจ พระองค์หันไปตรัสกระซิบกับจวงซ่างกงที่คอยปรนนิบัติอยู่ข้างกายสองสามประโยค
ครั้นอาหารจานนี้ถูกเสวยไปจนเกือบหมด จวงซ่างกงก็ลุกขึ้นเดินตามสาวใช้ของหน่วยจัดโต๊ะออกจากโถงใหญ่ ตรงไปยังห้องครัวทันที
ซูเฟยที่รู้จุดประสงค์การมาของจวงซ่างกงอยู่แล้ว กลับไม่ได้รู้สึกแปลกใจแต่อย่างใด