เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 141 อาหารใหม่ขายดีเป็นเทน้ำเทท่า
ในใจของซูลี่เหวินร้อนรุ่มราวกับมีมดไต่
คุณชายโจวที่ท่านแม่พูดถึงคงหนีไม่พ้นโจวฝ่าง เขารู้ว่าเมื่อปีก่อนตอนท่านพ่อถูกจับ โจวฝ่างก็ยื่นมือเข้าช่วย ทั้งยังพอรู้มาบ้างว่าบ้านรองส่งของกำนัลไปขอบคุณโจวฝ่างด้วย แต่ไฉนน้ำเสียงของท่านแม่จึงฟังดูเหมือนกำลังเอ่ยถึงลูกหลานคนสนิทในครอบครัวเล่า
ไม่ใช่แค่ท่านแม่ แม้แต่จวิ้นไท่จวินเองก็ดูเหมือนจะรู้เรื่องราวของสกุลซูเป็นอย่างดี ถึงกับจูงมือท่านแม่เอ่ยปากชมเชยโจวฝ่างไม่ขาดปาก
ซูลี่เหวินอยากจะทำตัวสนิทสนม คอยประคองแขนท่านแม่กระซิบกระซาบคุยกันตามลำพังเหมือนในอดีต แต่วันเวลาเหล่านั้นไม่อาจหวนคืนมาได้อีกแล้ว เขาเซ็นสัญญาแยกทรัพย์สินกับน้องรองไปแล้ว บิดามารดาก็แบ่งให้บ้านรองเป็นผู้ดูแล
เวลานี้ตัวเขาเองยังต้องพึ่งพาเงินทองจากบ้านภรรยา ต่อหน้าภรรยาจึงต้องก้มหัวให้ก้าวหนึ่งเสมอ
คุณชายหวังที่เมื่อก่อนปีใหม่มักชวนเขาไปร่ำสุราด้วยกัน ตั้งแต่เขาได้รับตำแหน่งขุนนางก็แทบไม่ติดต่อมาอีกเลย
ส่วนตำแหน่งขุนนางที่เขาเฝ้าใฝ่ฝัน ก็ทำได้อย่างยากลำบากยิ่งนัก
ชั่วขณะนั้น ซูลี่เหวินพลันรู้สึกเศร้าสลดสะท้อนใจ น้ำตาที่คลอเบ้าอยู่เกือบจะไหลรินออกมา ทันใดนั้นเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น เขารีบหันหลังขวับ ยกแขนเสื้อขุนนางขึ้นเช็ดน้ำตาอย่างรวดเร็ว
ใครมากันอีกล่ะ เผิงเฉี่ยวหลานบ่นพึมพำพลางวิ่งเหยาะๆ ไปเปิดประตู คราวนี้ไม่ใช่ใครอื่น โจวฝ่างส่งโจวโม่มา