เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 94 เยี่ยมฟาร์มหมูและเทียบเชิญจากตระกูลหวัง
เมื่อต้องออกไปกันทั้งครอบครัว ทุกคนจึงต้องรอให้อาหญิงกับท่านปู่กลับมาก่อน หลังตักข้าวต้มที่เหลือจนหมดก็พากันเก็บกวาดครัวอย่างไม่รีบร้อน ในเตาไม่ได้สุมไฟไว้ เพราะตั้งใจว่าจะออกไปกินมื้อเที่ยงข้างนอก
พอเผิงเฉี่ยวหลานกินมื้อเช้าและล้างถ้วยชามเสร็จ สองคนที่จะไปเจรจาเรื่องค้าขายก็กลับมาพอดี เห็นใบหน้าอิ่มเอิบมีราศีของทั้งคู่ก็รู้ได้ทันทีว่างานนี้สำเร็จแน่นอน
แต่ซูเฟยก็ยังแกล้งยิ้มตาหยีถามออกไป "อาหญิง เป็นอย่างไรบ้าง สำเร็จหรือไม่"
รอยยิ้มบนใบหน้าของซูลี่อวิ๋นยิ่งแจ่มชัดขึ้น นางพยักหน้าหนักแน่น "ตู้เสื้อผ้าใบหนึ่งข้าขายแปดก้วน วันนี้ลูกค้าสั่งจองทีเดียวสองใบเลยนะ เขาถูกใจฝีมือฝังมุกจริงๆ บอกว่าจะเอาไปทำเป็นสินเดิมให้ลูกสาวที่บ้าน"
งานฝีมือฝังมุกต้องใช้เวลานาน อย่างเร็วก็สามเดือน หากเป็นเครื่องเรือนชิ้นใหญ่ที่ใช้ฝีมือนี้ทั้งหลังอาจต้องใช้เวลาหลายปี หนึ่งหรือสองปีนับเป็นเรื่องปกติ ค่าแรงช่างจึงแพงลิบลิ่ว
ตู้เสื้อผ้าใบละแปดก้วนนี้ย่อมไม่ใช่การฝังมุกทั้งหลัง แต่เป็นการประดับตกแต่งแค่บางส่วน ทำให้ควบคุมทั้งเวลาและต้นทุนได้
"อ๊าย ประเสริฐยิ่งนัก!" เฉินซื่อรีบเข้าไปกุมมือซูลี่อวิ๋น นางดีใจแทนน้องสามีจากใจจริง เมื่อคนเป็นแม่ลุกขึ้นมายืนหยัดได้ ลูกๆ ถึงจะมีที่พึ่งพิง หากกิจการตู้เสื้อผ้าไปได้สวย ไม่เพียงหมินเกอจะได้เรียนหนังสือต่อ สินเดิมของหลานเจี่ยเอ๋อร์ก็คงเก็บหอมรอมริบได้ไม่ยาก