เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 83 บัวลอยเหล้าหมัก
เฒ่าหยางเดินหน้าดำคร่ำเครียดตามหลังสองพี่น้องสกุลซูเข้ามา ใบหน้าเหี่ยวย่นเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว ทว่าพอสายตาเหลือบไปเห็นคราบเลือดบนเสื้อผ้าของหยางฟางก็ลืมโกรธไปชั่วขณะ รีบวิ่งถลันเข้าไปในห้องโถงด้วยความร้อนใจ
"เจ้าสาม เจ้าสามเอ๊ย! นี่เจ้าเป็นอะไรไป บาดเจ็บตรงไหนบ้าง"
หยางฟางนั่งอยู่ข้างซูซานเกิน ปล่อยให้ปู่ของตนพลิกตัวสำรวจไปมา แม้ตามตัวจะเจ็บระบม แต่พอเห็นแววตาห่วงใยของปู่ ในใจก็พลันโล่งอกขึ้นมาอย่างประหลาด
ท่านปู่คง... ไม่ตำหนิตนหนักเกินไปกระมัง
ซูเฟยยืนอยู่ด้านข้าง เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ท่านปู่หยาง หยางสามบ้านท่านฉวยโอกาสตอนบ้านข้าไม่มีคนอยู่ ลอบปีนเข้ามาข้างใน เลยถูกต้าเฮยบ้านข้ากัดเอาหลายแผล เมื่อครู่พวกข้าตรวจดูแล้ว ไม่มีแผลฉกรรจ์เจ้าค่ะ"
ไม่มีแผลฉกรรจ์หรือ
แม่นางซูเป็นคนจิตใจดี คงไม่โกหกหลอกลวง เฒ่าหยางสงบสติอารมณ์ลงได้ สีหน้าก็พลันเปลี่ยนเป็นบึ้งตึง มือกระชากตัวหลานชายลุกขึ้นจากเก้าอี้ ก่อนจะยกเท้าถีบเข้าที่ข้อพับขาของหยางฟางเต็มแรง
"ไอ้ลูกหลานอกตัญญู วันๆ ไม่รู้จักอยู่บ้านดูแลหลานๆ ดันริอ่านออกมาเป็นขโมยเสียได้ ข้าสั่งสอนเจ้าอย่างไร ทำคนต้องมีมโนธรรม เจ้านี่มันทำตัวแบบนี้หรือ!"
ด่าทอชุดใหญ่แล้วยังไม่หายแค้น เฒ่าหยางเตะซ้ำเข้าที่กลางหลังของหยางฟางอีกที จนเจ้าตัวล้มคะมำลงไปกองกับพื้น