เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 60 เจรจากับจิ้นซื่อกู้
"แม่นางจ้าว" ซูเฟยเลิกม่านหญ้าขึ้น เผยรอยยิ้มอ่อนโยนบนใบหน้า แสร้งทำเป็นมองไม่เห็นแววตาไม่เป็นมิตรของแพทย์หญิงจ้าว "พี่ใหญ่ซุนบอกว่าได้บอกกล่าวเจ้าไว้แล้ว พวกเราจึงตรงมาที่นี่ทันที"
แพทย์หญิงจ้าวสวมชุดเรียบง่าย รูปร่างสูงโปร่งผอมบาง เดิมทีก็เป็นสตรีที่อ่อนโยน ทว่ายามนี้กลับมีสีหน้าเย้ยหยัน "หากข้ารู้ว่าแม่นางซูที่ซุนต้าหย่งพูดถึงคือคนบ้านสกุลหวัง ข้าไม่มีทางรับปากแน่ แม่นางซูมาจากไหนก็กลับไปทางนั้นเถิด บ้านข้าไม่มีอะไรจะพูดกับเจ้า!"
พูดจบ แพทย์หญิงจ้าวก็ทำท่าจะปิดประตูรั้ว
ซูเฟยก้าวลงจากรถ "ข้าหย่าขาดจากบ้านสกุลหวังแล้ว บ้านสกุลหวังคิดจะขับไล่ข้า แต่ทำไม่สำเร็จ"
แพทย์หญิงจ้าวไม่สะทกสะท้าน เรื่องนั้นเกี่ยวอันใดกับบ้านนางเล่า
"ท่านปู่ข้าพาพี่ชายไปซ้อมหวังต้าหลางจนน่วม สุดท้ายถูกหวังซุ่นผิงใส่ร้ายจนติดคุก บ้านสกุลหวังยังตามไปกลั่นแกล้งจนท่านพ่อข้าตกงาน ข้ากลืนความแค้นนี้ไม่ลง" ซูเฟยระบายเรื่องราวของบ้านตนออกมาจนหมดเปลือก นางถอนหายใจเฮือกหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถามช้าๆ "วันนี้ข้ามาเพื่อถามว่า ความแค้นของจิ้นซื่อกู้ กลืนลงคอไปได้แล้วหรือยัง"
ประโยคสุดท้าย ซูเฟยจงใจตะโกนเสียงดัง
นางจงใจเน้นเสียงหนักที่คำว่า 'จิ้นซื่อ' เพื่อให้อีกฝ่ายที่อยู่ในเรือนได้ยินชัดเจน
ประตูเรือนข้างถูกผลักเปิดออก จิ้นซื่อกู้ที่นอนพักรักษาตัวอยู่ค้ำไม้เท้ามายืนนิ่งอยู่ที่หน้าประตู