เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 38 คึกคักรับเรือนใหม่
ฉินซื่ออยู่ด้านนอกได้ยินบทสนทนาของคนตัวโตกับคนตัวเล็กเข้าพอดี นางก้าวเข้ามาในห้องครัวอย่างยินดี แย่งผ้าขี้ริ้วไปจากมือซูเฟย "จะรอถึงมื้อเย็นทำไมกัน มื้อเที่ยงกินที่นี่เลยไม่ได้หรือ เมื่อวานข้าเดินผ่านริมแม่น้ำเปี้ยนยังเห็นชาวบ้านนอกเมืองเอาหน่อไม้มาขายอยู่เลย สองมือของเจ้าใช่สำหรับทำงานพวกนี้เสียที่ไหน ไปๆ พาหม่านเจี่ยเอ๋อร์ไปจ่ายตลาดเถิด"
หวังซื่อไม่ใช่คนใจร้อน แต่ยามนี้มองดูเรือนเก่าทรุดโทรมตรงหน้า ในใจกลับอุ่นวาบขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ นางร้องบอกเสียงดัง "เอาตามที่เอ้อร์เหนียงว่านั่นแหละ! เรียกแม่เจ้าไปด้วย กลับไปขนข้าวของเครื่องครัวที่บ้านมาไว้ที่นี่ก่อนเลย"
การขนย้ายรอบนี้ ข้าวของไม่น้อยเลยทีเดียว
พิมพ์ทำเค้กสองใบที่ซูเฟยสั่งทำ ปิ่นโตของลูกค้าสามเจ้าที่ฝากไว้ที่บ้าน กระทะเหล็ก เตาเผาดินพร้อมถ้วยชามรามไห ยังมีไหผักดองอีกสองใบ เครื่องปรุงรสต่างๆ วางอัดแน่นเต็มรถเข็นขายของ เฉินซื่อกับซูเฟยช่วยกันเข็นสองคนยังรู้สึกหนักอึ้ง
ช่วงหลังซูเฟยออกจากบ้านบ่อย ถ้าไปทางเดียวกันยังพออาศัยเกวียนลาได้ แต่ถ้าคนละทางก็ต้องเดินสองขา จนปวดน่องไปหมด
ในที่สุดก็มาถึงปากตรอกเถียนสุ่ยสายตะวันออกที่หนึ่ง ซูเฟยออกแรงดันด้ามจับรถเข็น พลางเอ่ยกับเฉินซื่อ "บ้านเราควรซื้อลาไว้สักตัวจริงๆ นะเจ้าคะ!"
จะให้อาศัยแรงคนเข็นแบบนี้ตลอดไปคงไม่ไหวแน่!