เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 9 เรื่องแยกบ้าน
บ้านเดิมของฟางซื่อเป็นพ่อค้าผ้า นางจึงไม่เคยขาดแคลนผ้าเนื้อดี ปกติทุกเดือนเวลาแวะมาเยี่ยมผู้เฒ่าทั้งสองก็แทบไม่เคยปิดบังฐานะ เสื้อผ้าที่สวมใส่ถ้าไม่ใช่ผ้าไหมก็เป็นผ้าโปร่งเนื้อละเอียด วางท่าเป็นคุณนายขุนนางเต็มที่
ทว่าวันนี้กลับแปลกประหลาด นางสวมเสื้อแขนแคบผ้าฝ้ายสีเขียวเข้มคู่กับกระโปรงจับจีบสีเทา แต่งตัวเรียบง่ายจนคนสกุลซูเกือบจำไม่ได้
“สะใภ้สามหรือ...” ซูซานเกินมองสภาพของนางด้วยความตกใจ หางตาเหลือบเห็นเงาคนตะคุ่มๆ อยู่ด้านหลังฟางซื่อ จึงรีบเดินไปดึงบานประตูเข้ามาปิด พลางประสานมือคารวะเพื่อนบ้านด้านนอก “สะใภ้ที่บ้านไม่รู้ความ อย่าให้เสียเวลากินข้าวของทุกท่านเลย เชิญกลับเถอะ เชิญกลับเถอะขอรับ”
ใครจะไม่รู้ว่านั่นคือสะใภ้บ้านเจ้ากันเล่า
ฟางซื่อติดตามซูลี่เหวินมาเยี่ยมคนแก่ที่นี่ทุกเดือน สามปีมานี้คนที่ไม่รู้จักก็รู้จักกันหมดแล้ว และเพราะรู้จักนี่แหละถึงได้ออกมามุงดู
คุณนายขุนนางที่เชิดหน้าชูคอจนแทบจะทะลุฟ้า วันนี้ถึงกับยอมก้มหัวมาขอขมาเชียวหรือ
เพื่อนบ้านแสร้งทำทีเดินแยกย้ายกลับเข้าบ้าน พอประตูปิดลง ก็พากันย่องมายืนแนบกำแพงรั้วบ้านเฉิน นั่งยองๆ แทะแผ่นแป้งไปพลาง ซดข้าวต้มไปพลาง เงี่ยหูฟังอย่างตั้งอกตั้งใจ
ไม่เพียงแต่คนนอกบ้าน แม้แต่คนบ้านเฉินกับบ้านเฉียนก็จับตามองมาทางฝั่งสกุลซูเช่นกัน
วันก่อนซูลี่เหวินเดินสะบัดก้นกลับไปก็ไม่ได้แวะมาอีก แล้วทำไมเมียเขากลับโผล่มาเอาป่านนี้