กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 239 - คำหมากแทงใจ
คำสรรเสริญของเหล่าขุนนาง เสียงโห่ร้องของราษฎร รอยยิ้มอันอบอุ่นดุจหยกของพี่ชาย ทุกภาพเหตุการณ์ราวกับเข็มพิษที่ทิ่มแทงลงบนหัวใจของเขาอย่างโหดเหี้ยม
เขาขังตนเองไว้ในห้องหนังสือ ไล่บ่าวไพร่ทุกคนออกไป หมายจะใช้ความเงียบสงบระงับความพลุ่งพล่านในใจ ทว่าอสรพิษร้ายนามว่าความริษยา เมื่อตื่นขึ้นมาแล้ว จะกดทับลงไปได้ง่ายดายปานนั้นได้อย่างไร?
มันขดตัวอยู่บนขั้วหัวใจของเขา แลบลิ้นอันเย็นเยียบออกมา ส่งเสียงคำรามตั้งคำถามที่ทำให้แทบคลั่งซ้ำแล้วซ้ำเล่า
"เพราะเหตุใดกัน?"
ในจังหวะที่จีฟากำลังทรมานใจจนแทบจะคลุ้มคลั่ง เงามืดสายหนึ่ง ก็ผุดขึ้นมาจากมุมห้องหนังสืออย่างไร้สุ้มเสียง