เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 227 - ประจันหน้าหน้าประตูด่าน
ไท่อี่เจินเหรินจากไปด้วยความคับแค้น บรรยากาศอันชวนอึดอัดแทบหายใจไม่ออกภายในห้องคลอดจึงผ่อนคลายลงในที่สุด
หลี่จิ้งถอนหายใจยาว รู้สึกว่าทั่วร่างเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็น สองขาอ่อนแรงจนแทบทรงตัวไม่อยู่
การเผชิญหน้ากับจินเซียนตรงๆ เช่นนี้ แรงกดดันมหาศาลยิ่งกว่าการคุมทัพนับหมื่นนับแสนเสียอีก
หากมิใช่เพราะราชโองการในมือมอบความมั่นใจให้อย่างล้นพ้น จิตใจของเขาคงพังทลายไปนานแล้ว
เขาก้มมองราชโองการที่ยังคงเปล่งประกายสีทองม่วงจางๆ ในอ้อมอก แล้วหันไปมองทารกบนพื้นที่นิ่งสงบมาโดยตลอด ราวกับเรื่องราวสะเทือนฟ้าสะเทือนดินเมื่อครู่ไม่ได้เกี่ยวข้องกับตนเองแม้แต่น้อย ความรู้สึกในใจสับสนวุ่นวายถึงที่สุด
เขายังคงมองเด็กคนนี้ไม่ออก และยังคงหวาดกลัวเด็กคนนี้อยู่ลึกๆ ในใจ