เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 221 - เหยื่อติดเบ็ด
เฉาเกอ วังโซ่วเซียน
กลิ่นหอมอบอวลลอยละล่องภายในตำหนัก ซูดาจี่เอนกายพิงตั่งนุ่ม ปลายนิ้วเรียวคีบหมากหยกขาวเนื้อกระจ่างใสเม็ดหนึ่ง กำลังเหม่อมองกระดานหมากที่เหลือร่องรอยการเดินค้างไว้
บนดวงหน้าสะคราญโฉมงามล่มบ้านล่มเมืองนั้น ไม่อาจมองเห็นอารมณ์ความรู้สึกใด มีเพียงดวงตาสีฟ้าครามคู่นั้น ยามที่ได้ยินขันทีเอ่ยรายงานเสียงแผ่วว่า "ป๋ออี้เข่าแห่งซีฉีกำลังอยู่ระหว่างทางมุ่งหน้าสู่เฉาเกอ" พลันประกายแววหยอกเย้าจางๆ วาบผ่าน ดุจสายธารลับใต้ผืนน้ำแข็งหมื่นปีที่มิอาจสังเกตเห็น
"โอ้ มาแล้วหรือ" นางเอ่ยพึมพำกับตนเอง น้ำเสียงเย็นชาดั่งเสียงหินหยกกระทบกัน เมื่อตกกระทบลงบนเม็ดหมากหยกขาวเม็ดนั้น ถึงกับทำให้เนื้อหยกอันอบอุ่นราวกับถูกเคลือบด้วยไอน้ำแข็งบางๆ ชั้นหนึ่ง