กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 127 - สับสนลังเล
บรรพชนอูแห่งวารี ก้งกง
ทั้งสองคนยืนประกบหน้าหลัง ปิดกั้นทางถอยทั้งหมดของตั่วเป่าไว้อย่างแน่นหนา
"นึกว่าใคร ที่แท้ก็ได้กลิ่นสมบัติอันน่ารำคาญโชยมาแต่ไกล"
จู้หรงยกไหล่ เอียงคอมองตั่วเป่า สายตานั้นประหนึ่งกำลังมองดูตัวตุ่นอ้วนพีที่บุกรุกเข้ามาในแปลงผักของตนเอง บนใบหน้าเต็มไปด้วยเจตนาร้าย
เขายิ้มยิงฟันขาว เสียงดังก้องดุจสายฟ้าฟาด