เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 117 - มอบสมบัติให้จู่หลง ตามหามุก ณ ทะเลตงไห่
นับตั้งแต่กลับมาจากเขาปู้โจว แดนเทพอูก็กลับคืนสู่ความสงบเงียบอันเป็นเอกลักษณ์ ที่ผสมผสานระหว่างปราณสังหารและพลังชีวิตอีกครั้ง
วันเวลาของชื่อหยาง ก็จมดิ่งเข้าสู่การบำเพ็ญเพียรที่นิ่งสงบดั่งเดิม
เขามักจะนั่งอยู่บนบัวม่วงเทพสังหารสิบสองกลีบเพียงลำพัง ปล่อยให้ปราณเทพสังหารแต่โบราณกาลขัดเกลาจิตวิญญาณแห่งเต๋า และค้นหาความหลุดพ้นจากรสชาติอันสดชื่นของชาเซียนลืมเลือน
ตบะบำเพ็ญของเขามั่นคงอยู่ในระดับจุ่นเซิ่งขั้นที่เก้ามาเนิ่นนานแล้ว ม่านกั้นที่ทอดยาวไปสู่อาณาเขตแห่งเซิ่งเหริน คล้ายจะทะลวงผ่านได้เพียงแค่สะกิดเบาๆ
ทว่าเขาไม่คิดจะแตะต้องมัน เพียงแต่ขัดเกลามหาเต๋าและวิชาของตนเองวันแล้ววันเล่า หลอมรวมพลังเทพสังหารทุกสายจนกลมกลืนไร้ตำหนิ ไม่ให้หลงเหลือจุดบกพร่องแม้เพียงเสี้ยวส่วน