เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 106 - ระฆังฮุ่นตุ้นดังก้อง ค่ายกลจินกังแตกพ่าย
"ศิษย์พี่ ตี้จวิ้นผู้นี้เย่อหยิ่งจองหองและสายตามืดบอดดั่งที่ท่านคาดการณ์ไว้จริงๆ" ใบหน้าของจุ่นถีที่ดูหม่นหมองยิ่งกว่าคนร้องไห้ บัดนี้กลับเจือไปด้วยความกระหยิ่มใจอยู่หลายส่วน
เจียหยิ่นค่อยๆ ผงกศีรษะ ใบหน้าขมขื่นปานมะระลูกนั้นพลอยผ่อนคลายลงเล็กน้อยอย่างหาได้ยาก "เขาคิดว่าเมื่อทำลายค่ายกลลงได้แล้วจะสามารถบุกตะลุยเข้ามาได้ตามอำเภอใจ แต่กลับหารู้ไม่ว่า นั่นเป็นเพียงอาหารเรียกน้ำย่อยเท่านั้น"
เขาทอดสายตามองกองทัพเผ่าปีศาจที่กำลังรุกคืบด้วยความดุดันดุจผ่าไม้ไผ่ มุ่งหน้าสังหารขึ้นมาถึงกึ่งกลางขุนเขา แววตาของเขาปรากฏประกายความเวทนาควบคู่กับความเย็นเยียบสายหนึ่ง
"การมาของพวกมันครั้งนี้ ก็คือการรนหาที่ตาย"
"พวกเราสองศิษย์พี่น้อง ตระเตรียมค่ายกลใหญ่ไว้รอรับมันถึงสามชั้น"