เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 072 - ต้าอูจิ่วเฟิ่ง
ชื่อหยางนั่งอยู่บนบัวม่วงเทพสังหารสิบสองกลีบ ถอนจิตวิญญาณออกมาจากผังความลับสวรรค์หงเมิงอันกว้างใหญ่ สายตาตกลงบนร่างของจู้หรงที่ยังคงบ่นพึมพำพลางขยับแขนข้างใหม่อยู่ไม่ไกล
ภูเขาไฟอมตะ สถานที่สิ้นชีพของหยวนเฟิ่ง เพลิงบาปไม่เคยดับมอดตลอดทั้งปี
ตามหลักเหตุผลแล้ว การไปนำเอาขนนกแท้หงเหลียนเส้นนั้น จู้หรงผู้เป็นบรรพชนอูแห่งเพลิงย่อมเป็นตัวเลือกที่เหมาะสมที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัย
ทว่า...
สายตาของชื่อหยางกวาดมองแขนที่ยังใช้งานได้ไม่คล่องของจู้หรง รวมถึงกลิ่นอายต้นกำเนิดที่แม้จะฟื้นฟูมามากแล้วแต่ยังคงมีความติดขัดอยู่สายหนึ่ง ในใจก็ลอบส่ายหน้า
ไม่ได้ จู้หรงยังไม่หายจากอาการบาดเจ็บ การเดินทางครานี้อันตรายยิ่ง หากเกิดข้อผิดพลาดขึ้นมาอีก เขาไม่มีโอสถเสวียนหลิงเซิ่งอวิ้นเม็ดที่สองแล้ว