เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 56 - วาสนาของฉางเอ๋อ
โฮ่วอี้ประคองยาเม็ดทองคำฮุ่นหยวนนั้นไว้ รู้สึกหนักอึ้งดั่งพันจิน ตื่นเต้นจนข้อนิ้วขาวซีด
เขาคุกเข่าคำนับชื่อหยางซ้ำแล้วซ้ำเล่า ถ้อยคำไม่อาจบรรยายความซาบซึ้งในใจได้แม้เพียงหนึ่งในหมื่น หลงเหลือเพียงการโขกศีรษะอันจริงใจที่สุด
ทว่า หลังความปีติยินดีผ่านพ้นไป ความกังวลอันลึกซึ้งยิ่งกว่าก็เข้าปกคลุมจิตใจของเขาดั่งม่านเมฆหมอก
เขาเงยหน้าขึ้น แววตาแฝงความหวงแหนของที่ได้กลับคืนมา และความหวาดหวั่นที่ตามมาติดๆ
"บรรพชนอู ยานี้ช่างอัศจรรย์ยิ่งนัก ช่วงชิงการสร้างสรรค์ของฟ้าดิน ทว่าฉางเอ๋อนั้น นางเป็นเพียงกายาปุถุชน เลือดเนื้ออ่อนแอ เกรงว่าจะไม่อาจทนรับฤทธิ์ยาอันน่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ได้ เกรงว่าจะถูกพลังอันมหาศาลนี้ระเบิดร่างจนแหลกเหลวไปเสียก่อน"