กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 14 - เกลี้ยกล่อมคัวฟู่
ชื่อหยางเดินออกจากตำหนักผานกู่ เสียงโต้เถียงของเหล่าพี่ชายที่ดุเดือดบ้างและหนักหน่วงบ้าง ถูกปิดกั้นไว้เบื้องหลังบานประตูหินอันหนาทึบ
เขาเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าอันเก่าแก่เหนือเขาปู้โจว ในใจไม่ได้มีความปั่นป่วนมากมายนัก เหลือเพียงเสียงถอนหายใจแผ่วเบา
เป็นไปตามที่เขาคาดไว้ การจะให้เหล่าบรรพชนอูที่เกิดมาเพื่อต่อสู้ยอมละทิ้งเกียรติยศและศักดิ์ศรี แล้วเลือกที่จะเร้นกาย ย่อมไม่ต่างอะไรกับการฝันกลางวัน
พวกเขาคือผู้ปกครองหงฮวง คือสายเลือดของผานกู่ ความภาคภูมิใจที่ฝังลึกอยู่ในสายเลือดนี้ เป็นทั้งแหล่งกำเนิดพลังของพวกเขา และเป็นโซ่ตรวนที่ผูกมัดพวกเขาให้เดินไปสู่ความพินาศ
พูดไปก็ไร้ประโยชน์