เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 614 แผ่นหยกปลุกใจใฝ่ชีวิต
มหาวิบัติมารสิ้นสุดลง ฟ้าประทานฝนวิญญาณ
สายฝนไหลผ่านเส้นผมลงสู่ต้นคอ หยางเฟิงยืนอยู่ท่ามกลางฟ้าดินอันกว้างใหญ่ ราวกับในที่สุดก็ได้มีชีวิตอยู่สักครั้งหนึ่ง
การมีชีวิตครั้งนี้เพื่ออู้เอ๋อร์ และเพื่อสรรพชีวิต
วันที่กลับจากทะเลตะวันออกสู่ประตูภูเขา ศิษย์นับพันยืนอยู่บนยอดเขา บนเส้นทาง บนกระเบื้องแก้ว มุ่งมองและคารวะจุนเจ่อผู้คืนสู่สำนัก สายตานับร้อยนับพันกวาดผ่าน หยางเฟิงอยากหนีไปโดยสัญชาตญาณ
แต่ครึ่งหนึ่งของร่างถูกหยางอู้กดไว้เบา ๆ ภายในดวงจิตวิญญาณหยางอู้จูงมือนาง พลางเอ่ยกับนางว่า “เฟิงเอ๋อร์ เราสองไปด้วยกันเถิด”
หยางอู้ควบคุมมือข้างหนึ่ง ค่อย ๆ ปัดผมยาวที่สยายอยู่ออก เผยให้เห็นแก้มที่ซีดขาวเกินไปเพราะมิได้เห็นแสงตะวันมานานปี กับดวงตาสองสีคู่นั้น
ตาข้างขวาที่ขาวดั่งหมอกราวกับแก้วผลึกที่เคลือบฝุ่น ราวกับกำหิมะแห่งดินแดนเหนือไว้ในอุ้งมือ ใสสะอาดมองทะลุถึงก้นบึ้ง
หยางเฟิงอยากยกมือปิดไว้โดยสัญชาตญาณ แต่ถูกหยางอู้กดการเคลื่อนไหวไว้ “ไม่เป็นไรหรอก พวกเขาไม่กลัวเจ้า”
“แต่…มันประหลาด แตกต่าง” หยางเฟิงทำใจยอมรับดวงตาคู่นี้ของตนไม่ได้ นางแทบไม่เคยส่องกระจก ถึงขั้นเคยคิดจะเปลี่ยนดวงตาข้างหนึ่ง