เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 612 ฝ่าธุลีสู่ทางเซียน
ถ้ำอันมืดมิด เต็มไปด้วยคราบโลหิตเปื้อนเลอะทั่วผนัง เหนียวข้นราวกับผงตราประทับที่ละลายไม่ออก กลิ่นคาวเลือดถูกสายลมพัดพาไป
บนพื้นดิน แขนเรียวผอมแห้งข้างหนึ่งยันร่างท่อนบนให้ลุกขึ้น นางเงยตามองไปยังปากถ้ำ แล้วคลานตะลักตะลักออกไปด้านนอก
“อู๋เออร์…เรา…ออกมาได้แล้ว…” หยางเฟิงเงยดวงตาสองสีขึ้น พิงอยู่ที่ประตูจวนถ้ำ มองท้องฟ้าสีครามสดใส เมฆม้วนคลี่ เหนือใบหน้าเย็นชาราวกับสวมหน้ากากไว้ชั้นหนึ่ง
ริมลำธารไม่ไกลจากจวนถ้ำ หยางเฟิงมองเงาสะท้อนของตนเองในสายน้ำ ผมยาวเพราะไม่เคยชำระล้างจึงจับกันเป็นเกลียว อาภรณ์สีเทาขาวเก่าขาดเพียงปกปิดเรือนกายที่ผอมจนเห็นกระดูกได้เท่านั้น
ดวงตาคู่นั้นที่ถูกตำหนิมาตั้งแต่เยาว์ว่าเป็นความอัปมงคล ได้เห็นเรือนร่างของตนเองเป็นครั้งแรก
นางไม่ชอบมัน
หากทำได้ นางอยากกลายเป็นธุลีธุลีหนึ่งในโลกา ไม่ให้ผู้ใดมองเห็น ล่องลอยตามกระแสลมไปพักพิงที่ใดก็ได้
ภายในเรือนกายของนาง หยางอู้ที่ถูกวรยุทธ์ที่บำเพ็ญผิดแนวกระแทกจนแตกสลาย เอาแต่กดข่มความเจ็บปวดของตนเองสุดกำลัง ขดตัวเป็นก้อนเล็กจ้อยเพียงก้อนเดียว