เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 606 คำชวนยามราตรี
คนหนึ่งกับอสูรอีกหนึ่งเดินอยู่บนเส้นทางอันมืดสลัว หากมิใช่ยามเทศกาล ยามค่ำคืนชาวบ้านย่อมไม่ยอมจุดตะเกียงน้ำมัน ดังนั้นจึงเห็นได้เพียงแสงเทียนจากครัวเรือนผู้มั่งคั่งเพียงหย่อมน้อยหย่อม
เซิงชิงชูโคมบุปผาดวงหนึ่งขึ้นโดยพลัน เป็นลวดลายศีรษะสิงโตสีเหลืองทอง ดวงตาบนโคมกะพริบเบา ๆ ตามการแกว่งไกว แผงขนแผงคออันสง่างามก็ราวกับจะพลิ้วไสวได้
แสงโคมสีเหลืองอบอุ่นส่องสว่างหนทางเบื้องหน้า
เซิงชิงจูงฝ่ามืออันนุ่มอุ่นของอวี้เหมียน พานางก้าวไปเบื้องหน้าอย่างสง่างาม เรือนกายในอาภรณ์ดำอันงดงามสองแถบเข็มขัดคุ้มกายด้านหลังแกว่งไกวไปมา~
พลางผ่านเรือนชาวบ้านเบื้องข้าง บางคราได้ยินเสียงผู้คนล้อมกองไฟคุยกันยามค่ำ เสียงลอดผ่านมุ้งลวด แล้วลอดผ่านกำแพงเรือน ย่อมดังพอ ๆ กับเสียงเรไรร้องเพลงยามค่ำ มิอาจฟังเนื้อความได้ชัด ทว่ากลับได้ยินถึงความสงบร่มเย็นแห่งโลกมนุษย์
อวี้เหมียนก้าวตามอย่างระมัดระวัง มิรู้ว่าเซิงชิงจะพานางไปที่ใด หนทางเบื้องหน้าถูกโคมส่องเป็นวงแสงเหลืองหม่น ทว่าลึกลงไปกว่านั้นกลับมืดสนิท