เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 592 ขออายุขัยทั้งหมดของเจ้า
กระจกสำริดข้างเตียงสะท้อนแสงเทียน ทาบทอแสงสีเหลืองหม่นที่พลิ้วไหวลงทั่วหัวเตียง
ติ๊ก…ต่อก…
ก่อนโลหิตที่เอ่อเต็มฝ่ามือจะหยดลงบนผ้าห่มบุปผา อวี้เหมียนก็ยื่นมือออกไปรองรับไว้ หยดโลหิตกระแทกแตกเป็นวงกลมแล้วไหลเลอะลงบนฝ่ามือ
หัวใจของอวี้เหมียนเต้นสะท้านตามไปด้วย ราวกับถูกเข็มเล่มเล็กทิ่มแทงสักครั้ง นางหลั่งโลหิตออกมามากนัก และยังเป็นเพราะเหตุจากตัวนางเอง…
ความรู้สึกเจ็บปวดในใจเอ่อท้นขึ้นมา ราวกับหัวใจถูกกำแน่น
อาการใจสั่นที่ไม่ได้ปรากฏมานานก็กลับมาอีกครั้ง สีหน้าของนางเปลี่ยนจากแดงเป็นขาว ปลายหางตาพลันมีหยาดน้ำใสดุจผลึกหยดหนึ่งห้อยอยู่ อารมณ์ที่ไม่อาจรู้ได้ว่ามาจากที่ใด ทั้งเร็ว ทั้งเร่ง ทั้งดุร้าย ประดังเข้าหานางจนทำอะไรไม่ถูก
“พี่สาวเซิ่ง…”
นางกลับหลั่งน้ำตาให้ภูตอสูร…