เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 589 ขนมมายาในเทศกาลตวนอู่
“นี่อะไรกัน” อวี้เหมียนถือลูกบาศก์มารรูปร่างสามเหลี่ยมคล้ายขนมจ้งในมือ กายปลายนิ้วค่อย ๆ หมุนไปมา ลวดลายบนนั้นก็แปรเปลี่ยนตาม
เซิงชิงหรี่ดวงตาหงส์ลงเล็กน้อย มือหนึ่งเท้าคาง มองเหมียนเอ๋อร์ที่กำลังเล่นของวิเศษอยู่ในวงร่างอสรพิษของนาง “อ่านตำรา อ่านหนังสือ สู้ลองสวมบทบาทสักหน่อยไม่ได้ เหมียนเอ๋อร์ไม่ใช่หรือที่บอกว่าไร้รสชาติเมื่อไม่กี่วันก่อน เช่นนั้นก็หลอมสร้างของเล่นเล็ก ๆ ให้เจ้าชิ้นหนึ่ง”
ปลายลิ้นอสรพิษม้วนเอาลูกบาศก์สามเหลี่ยมจากมืออวี้เหมียนไปอย่างแผ่วเบา พลางอธิบายให้นางฟัง “สิ่งนี้สามารถเนรมิตเรื่องราวในภาพวาดและตำราให้เป็นรูปธรรม ดุจดั่งโลกแห่งความจริงหนึ่งใบ เจ้ากับข้าสามารถเลือกสถานะจากในภาพวาดและตำรานั้นมาสวมบทบาทได้”
“ยังไม่ได้ตั้งชื่อ เหมียนเอ๋อร์คิดว่าควรเรียกว่าอะไรดีเล่า”
อวี้เหมียนเข้าใจประโยชน์ของสิ่งนี้ในทันใด คล้ายกับเกมที่ใช้ปัญญาประดิษฐ์สร้างฉากหลังตามกำหนด “หน้าตาคล้ายขนมจ้งอยู่สักหน่อย เรียกขนมมายาเถิด”
เซิงชิงโยนของวิเศษที่หางอสรพิษม้วนอยู่นั้นใส่อ้อมอกนาง จากนั้นก็ยื่นนิ้วมาเขี่ยหัวอวี้เหมียน ชื่อนี้ตั้งได้ไม่สง่างามเอาเสียเลย
แต่เมื่อเหมียนเอ๋อร์ชอบ ก็ช่างเถิด เรียกขนมมายาก็ไม่เป็นไร
“เหตุใดเจ้าจิ้มข้าอีกเล่า” อวี้เหมียนยกมือเตรียมจะไปคว้าหาง โถมตัวเข้าไป ทว่ากลับชนเข้าอ้อมอกของเซิงชิง หางไม่ทันคว้าได้ แต่กลับคว้าได้อ้อมกอดหอมกรุ่นเต็มอ้อมแขน