เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 569 ก้าวสู่อาณาเขตประลอง
มองดูเรื่องตลกขบขันตรงหน้า กู่หรูฉือเอามือลูบหน้าผากเบา ๆ พลางสะบัดแขนเสื้อดึงเยว่ฉงออกมาอย่างหัวทิ่มหัวตำ “บัดนี้น้องศิษย์ก็รดน้ำแล้ว ทั้งสองก็ใจเย็นลงเสียบ้าง รอให้ผลิบานก็เป็นอันว่า”
มองเด็กหนุ่มสองคนที่เปียกชุ่มชื้นตรงหน้า ในที่สุดนางก็ปล่อยรอยยิ้มให้เอ่อล้นออกมาจากมุมปาก แล้วร่ายเคล็ดอาคมวิญญาณชำระล้างทั้งสองให้สะอาด อบแห้งอยู่กับที่
ปลายผมแห้งสนิท ผมของเด็กหนุ่มยังหยาบกระด้างอยู่บ้าง เส้นผมเล็กนุ่มตรงปลายผมถูกอบจนหงิกม้วนขึ้นเล็กน้อย มองศีรษะของทั้งสองแล้วชวนให้เห็นเป็นสิงห์โตน้อยสองตัว
เสิ่นเซวียนเซวียนได้ยินดังนั้นก็ดับความโมโหสงบลง ประนมมือทำคารวะอย่างว่าง่าย “เจ้าค่ะ…ศิษย์พี่หญิงใหญ่…”
อย่างไรเสียนางก็เพียงต้องการเรียกร้องความเป็นธรรม บัดนี้ได้แก้แค้นคืนมาหมดแล้ว ก็ไม่ใคร่ใส่ใจอีก
ส่วนศิษย์พี่สี่ที่ทำท่าทางเช่นนี้ นางชินเสียแล้ว ล้วนเป็นเพราะชอบหาเรื่อง ถูกอัดสักยกหนึ่งก็จะสงบลงได้ชั่วระยะ
แต่สงบได้ไม่นานนัก ก็จะกำเริบขึ้นมาใหม่อีกครั้ง
มือทั้งสองที่ห้อยอยู่ข้างกายกำหมัดแน่นเบา ๆ ถึงเวลานั้นค่อยอัดให้สาสมอีกสักยกก็เป็นอันว่า หลักการง่าย ๆ เช่นนี้ นางเข้าใจทะลุปรุโปร่งเสียแต่นานแล้ว
เยว่ฉงเองก็ได้ทีขี่ช้างจับตั๊กแตนทันที ได้แสงตะวันมาก็เปล่งประกาย “ศิษย์พี่หญิงใหญ่ ข้ารับรองว่าจะผลิบาน!”