เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 492 เกมโยนห่วง
หลังชมการแสดงจบ อวี้เหมียนก็ฉุดงูน้อยที่ยังเหม่อลอยอยู่ให้หันหลังเดินจากไป นางแทรกกายผ่านกลางธารผู้คน พาภรรยาที่เดินตามติดอยู่เบื้องหลังไปด้วย
“ดูสิ ที่นี่ก็มีเกมโยนห่วงด้วย!” อวี้เหมียนมาถึงหน้ากองของอีกแผงหนึ่ง เห็นพ่อค้าเจ้าของแผงจัดวางข้าวของทำมือเต็มพื้นไปหมด ราวว่ามีแมลงปอจักสาน หม้อดิน ชามดินเผาลายดอกไม้ ปิ่นไม้ หยกเมล็ดถั่ว…
นางเห็นว่าหน้าแผงมีคนกำลังโยนห่วงอยู่ เป็นหญิงสตรีพันผ้าโพกหัวจูงเด็กอยู่สองคน จ่ายเงินห้าเหวินแลกห่วงสิบวงมา แล้วแบ่งให้สองคนนั้นคนละห้าวง
ระยะใกล้ที่สุดก็ยังเกือบสองเมตรครึ่ง ดูเผิน ๆ เหมือนจะง่าย แต่เพราะของวางกระจายห่างกัน อัตราชนะจริงจึงไม่สูงนัก เว้นแต่จะชำนาญเคล็ดลับการออกแรง
อวี้เหมียนมองเด็กทั้งสองโยนห่วง เห็นว่ามาด้วยความคึกคัก แต่กลับเกือบจะกลับไปอย่างผิดหวัง ในมือแต่ละคนเหลือห่วงหวายอยู่เพียงวงเดียว
คนหนึ่งพองแก้มกลั้นลมไว้ คนหนึ่งกัดริมฝีปาก ดวงตาคู่นั้นเปล่งประกายดั่งเปลวไฟ จ้องมองสิ่งที่ตนอยากได้
ที่สายตาจับจ้องนั้น คือปิ่นหยกเมล็ดถั่วที่ค่อนข้างหยาบ บนนั้นแทบไม่มีลวดลายแกะสลักเลย แต่ในสายตาของสามัญชน ก็ถือเป็นเครื่องประดับที่งดงามชิ้นหนึ่งได้
เป็นการโยนไปให้ท่านแม่ของตนหรือ
อวี้เหมียนชำเลืองมองระยะทาง คราวนี้ต้องสี่ห้าเมตรเข้าไปแล้ว ห่วงหวายเบามาก ด้วยแรงของเด็ก เมื่อครู่ทั้งหลายก็ไม่เคยโยนได้ไกลถึงเพียงนี้เลย