กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 485 ผลึกแห่งรัก
หลังผ่านพ้นความเกษมสำราญ
แสงรุ่งอรุณลอดผ่านมุ้งแพรที่กรอบหน้าต่าง เคลื่อนคล้อยไปยังข้างเตียงอย่างเงียบงัน ครั้นดวงตะวันเอียงเฉียงมาถึงริมรองเท้าใต้เตียง ม่านเตียงจึงสั่นระริกแผ่วเบา
เสียงถอนหายใจยาวหนึ่งครั้งระบายออก ลมหายใจของอวี้เหมียนกลายเป็นหมอกขาวบาง ๆ ในผ้าห่ม อีกคราหนึ่งแล้วที่ฤดูหนาวเวียนมาถึง อากาศยิ่งหนาวเย็นลงทุกที
นางลืมดวงตาที่รู้สึกฝืดเคืองขึ้นมองลวดลายนกนานาพันธุ์ที่นูนขึ้นบนเพดานเตียงอันคุ้นตา ระบายพลังวิญญาณในร่างหมุนวนเบา ๆ หนึ่งโจวเทียน ก็ขับไล่ความรู้สึกไม่สบายนั้นออกไปจนสิ้น กลับคืนสู่เรี่ยวแรงอีกครา
ทว่ากายเนื้อฟื้นเรี่ยวแรงแล้ว จิตวิญญาณกลับยังไม่