กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 478 เสียงคลื่นเมฆฝน
อวี้เหมียนกลอกตาเบา ๆ ต่างกันไม่มากนัก ตั้งแต่คืนแรกก็ปีนขึ้นเตียงเสียแล้ว
ถุย…อสรพิษทะลึ่ง
นางมิได้แฉออกมา เพียงสีหน้าอาการก็เผยความในใจออกมาหมดสิ้น เซิงชิงพลันยกมุมปากแนบเข้ามา “แต่เหมียนเอ๋อร์นั้นต่างออกไป นุ่มนิ่มอบอุ่น งดงามนัก”
“นั่นคือข้า หลับสบายที่สุดในรอบเนิ่นนานนัก” นางเอ่ยอย่างสะท้อนใจ คิ้วเรียวเชิดขึ้นด้วยสีหน้าเย่อหยิ่ง ผองภัยถึงบัดนี้ยังขอบคุณตัวเองที่ครั้งนั้นเกิดหนึ่งห้วงคิดขึ้นมา
อวี้เหมียนขมวดคิ้ว นั่นคือฝันร้ายที่พบได้น้อยครั้งของนาง ในฝันราวกับถูกร่างอสรพิษยักษ์พันธนาการไว้ ขืนให้หลุดก็มิอาจหลุดพ้น