เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 476 จู่โจมศอกให้ภรรยาสักที
“เหมียนเอ๋อร์รู้หรือไม่ เครื่องประดับอาภรณ์แดงในห้องนี้เตรียมนานเท่าใด”
“เตรียมนานเท่าใดหรือ” อวี้เหมียนอยากร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา ว่านอนสอนง่ายถามตามคำของนางไป
เซิงชิงขยับกายหลบออกเล็กน้อย แสงเทียนที่จุดไว้ค่อย ๆ ส่องสว่างภายในม่านเตียง ผ้าทอสีล้วนเดิมนั้นเมื่อต้องแสงเรืองรองก็ค่อย ๆ เผยให้เห็นภาพเร้นออกมา
ท่ามกลางผ้าโปร่งบางที่สอดประสาน ภาพซึ่งมีอวี้เหมียนเป็นร่างเดิมวาดผ่านไปทีละภาพ อาภรณ์เวทที่ยุ่งเหยิง ใบหน้าห้าส่วนที่เปี่ยมชีวิตชีวา…ทุกรายละเอียดสมจริงมีชีวิตชีวาราวกับจริง
สมองของอวี้เหมียนชะงักไปชั่วขณะ จากนั้นสีหน้าก็พลุ่งไอน้ำร้อนราวกับเครื่องจักรไอน้ำ ใครกันจะวาดภาพเหมือนคนในม่านเตียงกันเล่า!
เมื่อพลังวิญญาณหมุนเวียน ภาพก็ยิ่งตรงไปตรงมา อาภรณ์บนกายก็ยิ่งน้อยลง…
อวี้เหมียนมองภาพสุดท้าย แล้วหันมองหญิงอสรพิษเบื้องหน้า สีหน้าปรากฏความสลับซับซ้อนราวกับจะเอ่ยว่า ‘ไม่ใช่แบบที่ข้าคิดไว้กระมัง’
“พู่กันหมึกสี หากขาดผู้เป็นแบบบนภาพ กลิ่นอายเทพก็พร่องไป” เซิงชิงใบหน้าเย็นเยียบดุจเหมันต์ทอดดวงตาลงมองสาวน้อยใต้ร่าง น้ำเสียงไม่อาจคาดเดา “บัดนี้กลับเติมเต็มได้แล้ว…”
“เหมียนเอ๋อร์…ข้าคิดถึงเจ้ายิ่งนัก…” ทันใดนั้นนางก็ยิ้มออกมาเจือความวิปลาส ยิ้มที่หนาวเย็นน่าเวทนา ชวนให้ผู้อื่นอดสงสารมิได้ “คิดถึงจนเจ้าในความทรงจำเริ่มเลือนราง…”