กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 470 ยังต้อง…พยายามต่อไป
ปลายนิ้วแตะลงบนตัวล็อกโซ่เบา ๆ แล้วก็ชักกลับราวกับถูกประกายไฟลวก หดงอขดเป็นกำมือ หลังมือเรียบเนียนเกร็งจนเส้นเลือดปูดขึ้นมาบ้าง
ไม่!
นางรอมาตั้งนานขนาดนี้ จะปล่อยไปง่าย ๆ เช่นนี้ได้อย่างไร
ทว่าหัวใจของนางกลับบอกนางว่า นางควรปล่อยอวี้เหมียนไป
อารมณ์ที่แตกแยกปะทะกันในห้วงสมอง สีหน้าของเซิงชิงดึงกลับมาจากความเลื่อนลอยบางเบา เปลือกตาหรี่ลงครึ่งหนึ่ง ดวงตาสีเข้มขลับกลิ้งไหวด้วยความครุ่นคิด
นี่ไม่น่าจะเป็นอารมณ์ของนาง…
นางชื่นชอบอวี้เหมียนมากก็จริง แค่มองแวบแรกก็ยอมรับนางเป็นสัตว์ขี่ คิดถึงไม่ลืมมาหลายปี หลังจากพบกันครั้งที่สองได้อยู่ด้วยกันหนึ่งวัน รวมทั้งหมดก็ไม่เกินสิบกว่าวัน
นับรวมกันทั้งหมดแล้วก็เพียงชั่วอึดใจที่ได้แนบชิดกัน