กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 462 แตะหางแล้วคือคนของนาง
“เจ้ากับ…คู่มรรคของเจ้า ก็เคยเช่นนี้ด้วยหรือ!” เซิงชิงพิโรธจนโทสะพลุ่งขึ้นในใจ ดวงตาฉายคำเตือนอันเข้มข้น แต่ถ้อยคำกลับติดอยู่เพียงครึ่งเดียว ไม่เอ่ยต่อไป
นางจึงคิดได้ว่า เหตุใดตนต้องใส่ใจว่ามนุษย์ผู้นี้กับคู่มรรคของนางเกิดอะไรขึ้น พวกนางมีความสัมพันธ์อันใดกันเล่า
อวี้เหมียนปล่อยให้ฮูหยินอสรพิษน้อยพันรัดอยู่บนร่าง สองมือค้ำประคองเอวนางไว้เบา ๆ เรียวบางอ่อนนุ่ม…อ่อนแอดุจหลิวต้องลม ผสานกับใบหน้างามที่ฉายความพิโรธนั้น ช่างเป็นคนงาม ทัศนียภาพงาม งดงามจนรับชมไม่หวาดไม่ไหว~
ขนตาของเซิงชิงแต่ไหนแต่ไรก็หนาแน่นเช่นนี้ ราวกับม่านฝนน้อย ๆ ที่กั้นหยดน้ำฝนได้ หรือจะกั้นความคิดในดวงตาคู่นั้นที่มืดมิดไว้ก็ได้