เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 459 คู่มรรคที่จากข้าไป
เซิงชิงชะงักไปเล็กน้อย ปลายหางสั่นระริกอย่างกระวนกระวาย ราวกับต้องการระบายความปั่นป่วนที่เอ่อล้นในใจยามนี้ คนผู้นี้เป็นเช่นนี้เสมอ ง่ายดายนักที่ก่อกวนสายพิณในใจนาง ทำให้นางไม่อาจทำสิ่งใดได้เลย
“ข้าไม่เคยหลอกเจ้า…” ทั้งที่อีกฝ่ายหลอกให้นางอยู่ในอ้อมกอด กลับจากไปโดยไม่กล่าวลา แล้วยังหันมาว่านางหลอกลวงเสียอีก
ช่างไร้เหตุผลเสียจริง
ความทรงจำสืบทอดนั้นกล่าวไว้ถูกต้องแล้ว เผ่ามนุษย์มีธรรมชาติเจ้าเล่ห์ร้ายกาจ ต้องระวังให้มากเมื่อเข้าไปข้องแวะด้วย
นางคิดอยู่ในใจเช่นนั้น ทว่ากลับเคลื่อนไหวมืออย่างแผ่วเบา ลูบไล้ที่แผ่นหลังของอวี้เหมียนเบา ๆ
“อืม…” เสียงของอวี้เหมียนแหบพร่าเล็กน้อย นางค่อย ๆ ลุกขึ้น เผยให้เห็นหางตาสีแดงชาด ตอบคำของนางอย่างเบาบาง น้ำเสียงแฝงความหงอยเหงาเล็กน้อยพลางกล่าวว่า “เช่นนั้นก็คงเป็นข้าที่จำผิดเอง…”