เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 457 ภาษาของเผ่ามนุษย์
อวี้เหมียนรู้ว่านางพูดจบแล้ว เพียงแต่ไม่ค่อยเข้าใจว่านางพูดสิ่งใด จึงลองเปล่งเสียงต่อกันหลายรอบ “ปูซูหู… ปูซูหู… ปูซูซู?!”
“เจ้าอะไรไม่สบาย?” อวี้เหมียนเอ่ยปาก ก็เกือบกัดลิ้นตนเอง เมื่อตั้งสติได้ ดวงตาก็เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย จากนั้นใบหูก็แดงเรื่อ
เจ้าสารเลวคนนี้จะทำตัวลวนลามก็แล้วไป ยังรังเกียจว่าอึดอัดไม่สบายอีก!
“เจ้าโตแล้ว ย่อตนเองให้เล็กลงหน่อยก็พอ…” อวี้เหมียนพึมพำเสียงเบาด้วยความเขินอาย ชี้นิ้วชี้กล่าว “ประมาณใหญ่เท่านี้ก็จะค่อนข้าง… ค่อนข้าง…”
“ส…บาย…ขึ้น” นางบีบสองคำนั้นออกมาจากซอกฟัน เบี่ยงศีรษะไปทางอื่น ระบายความร้อนบนใบหน้าออกไป
อสรพิษหมึกเข้าใจแล้ว ถึงขั้นไม่กล่าวขอบคุณ หมุนกายกลับไปยัง ‘อาณาเขตปกครอง’ ของตนเอง จากนั้นก็เริ่มค้นหาคาถาแปลงร่างในมรดก