เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 410 อสรพิษน้อยผู้ไวต่อสัมผัส
หลังจากได้ทราบวิธีแล้ว อวี้เหมียนก็ขับเคลื่อนพลังวิญญาณภายในกายโดยเงียบ ๆ ชั่วพริบตาเดียว นางก็รู้สึกว่าตนเองราวกับเท้าทั้งสองหายไป
เมื่อก้มลงไปมอง กลับเห็นหางเส้นยาวเหลือคณานับขดอยู่บนพื้น ส่วนครึ่งท่อนบนยังคงเป็นเรือนกายมนุษย์
จากนั้นนางก็แข็งค้างอยู่กับที่ สมองไม่รู้เลยว่าจะควบคุมกล้ามเนื้อท่อนล่างอย่างไร คนทั้งคนราวกับเครื่องจักรที่ค้างตายไปแล้ว
“ข้าต้องขยับอย่างไรกัน?”
นางไม่อาจพลิกกลับสัญชาตญาณดั้งเดิมของมนุษย์ที่มีให้เดินด้วยสองขาได้เลย ตอนนี้ที่ขดหางอสรพิษเอาไว้ กล้ามเนื้อหน้าท้องกระตุกยึก ๆ ราวกับไส้เดือน
เซิงชิงที่อยู่ภายในกายอวี้เหมียน มองดูนางใช้เรือนกายของตนเองเล่นอะไรพิลึกพิลั่นเช่นนี้ ชั่วขณะก็เงียบไป จากนั้นก็เอามือปิดปากหัวเราะพรืดออกมา ค่อย ๆ เอ่ยว่า “เหมียนเอ๋อร์ ลืมความเคยชินในการเคลื่อนที่ด้วยสองเท้าของเผ่ามนุษย์เสีย เคลื่อนไหวตามสัญชาตญาณเถิด”
อวี้เหมียนได้ยินถ้อยคำนั้นก็บิดตัวเล็กน้อยสองครั้ง จากนั้นก็ปล่อยสมองให้ว่างเปล่า ไม่คิดว่าจะเดินอย่างไร เพียงมุ่งหน้าเคลื่อนไปข้างหน้า…
หลังจากหางอสรพิษกระตุกเกร็งอยู่ครู่ใหญ่ ในที่สุดก็เคลื่อนที่ได้เป็นปกติ เกิดเสียงกรอบแกรบจากการเสียดสีกับพื้น ขดพันรอบกายเซิงชิงสองรอบ โอบรัดนางไว้ แล้วมองลงมาจากเบื้องบนด้วยท่วงท่ากดดันหนักอึ้ง
เมื่อมองจากมุมต่ำ เรือนกายของตนเองดูเล็กบอบบางนัก ราวกับแค่เอื้อมมือคว้าก็ยกขึ้นได้ พอเหมาะเจาะกับการโอบกอดไว้ในอ้อมแขนเป็นหมอนกอดเสียเหลือเกิน…