เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 398 เอาตัวเหมียนเอ๋อร์มา
เรือวิญญาณถูกควบคุมด้วยจิตเทวะ ราวกับกระสวยบินที่พุ่งทะยานไปยังทิศทางเป้าหมาย อวี้เหมียนเข้าใจความหมายของเซิงชิง จิตตระหนักรู้ในพริบตาแปรเป็นตาข่ายที่เหวี่ยงลงไปเบื้องล่างอย่างแผ่กว้าง
ขุนเขาลำธาร สายน้ำ พฤกษา ทางเดินไม้กระดาน นครรัฐ...
นางไม่มีความสามารถล็อกเป้าศัตรูในพริบตาเช่นเซิงชิง ได้แต่ค่อย ๆ แผ่ขยายออกไปคลำหา ท่ามกลางรายละเอียดเล็กน้อยนั้น สืบสำรวจพบปราณมารเพียงเสี้ยวหนึ่งอันน้อยนิด ราวกับถูกสิ่งใดบดบังไว้
โลกมนุษย์ปุถุชน——เมืองหลัก
สองนางร่อนลงจากอากาศ แต่ละนางจำแลงชุดแพรไหมลายวิจิตรเรียบง่ายชุดหนึ่ง จับมือกันคนละข้างเดินเข้าไปในเมือง ตัวอักษรโบราณสามตัวบนประตูเมืองเผยความขรึมขลัง “เมืองเยียนจิง”
นี้คือเมืองหลวงของแคว้นเจียมู่แห่งดินแดนทักษิณ มีครัวเรือนเกินหนึ่งล้าน เป็นเมืองที่ได้สมญางดงามว่าบรรพนครแห่งดินแดนทักษิณ
เซิงชิงจูงอวี้เหมียน ราวกับจูงเด็กน้อยในบ้านของตน พลางเดินพลางอธิบายว่า “ในโลกนี้ เผ่ามนุษย์มีโชคชะตาที่ฟ้าประทานมาแต่กำเนิด อายุมนุษย์และหมู่ผู้คนล้วนเป็นสิ่งที่บดบังได้ดีที่สุด”
“และในหมู่มนุษย์ ผู้เป็นราชา ชีวิตมีดาวจื่อเวยติดตัว ได้รับการคุ้มครองจากปราณม่วง ยิ่งสามารถปิดกั้นอสูรชั่วร้ายได้”
“ข้ากล่าวเพียงเท่านี้ ที่เหลือก็ให้เหมียนเอ๋อร์คลำหาเองเถิด ไม่ต้องกังวล มีข้าอยู่เคียงข้าง”