กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 394 เชลยชั่วชีวิตของนาง
“…เจ้า?”
สัมผัสจูบที่ประทับบนริมฝีปากนั้นแผ่วเบานัก ถึงกับมิได้ลึกซึ้งแต่อย่างใด เป็นเพียงการคลอเคลียราวเย้ายวนกึ่งกลืนกลืน หลิงฝูราวนกน้อยที่ถูกทำให้ตื่นตระหนก พลันหดถอยกลับไปหนึ่งชุ่น ระหว่างทั้งสองเว้นช่องว่างลึกที่ดูเหมือนไกลก็ไม่ไกล ใกล้ก็ไม่เชิง
ลมหายใจเกี่ยวพันกันอยู่ เป็นกลิ่นใบไผ่อ่อน ๆ กับกลิ่นน้ำชาและกลิ่นหมึกพู่กัน
ดวงตาทั้งสองคู่ชิดกันนัก ใกล้จนเห็นเพียงคิ้วกับดวงตาของกันและกันได้เท่านั้น
เป็นครั้งแรกในชีวิตที่นางเห็นความหลงใหลสับสนและความปั่นป่วนวูบไหวในดวงตาอบอุ่นคู่นี้ แววตากวาดไปมาซ้ายขวา ราวปีกผีเสื้อที่โบยบินระริก