กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 392 ฝูชิงผู้ยั่วยวนใจ
“ฟู่ว~ อาจารย์…” ในชั่วขณะที่สูญเสียสมดุล สิ่งที่หลิงฝูเอ่ยออกมาจากปากยังคงเป็นคำเรียกที่คุ้นเคยที่สุด คำว่า ‘อาจารย์’ นี้ นางเอ่ยเรียกมาสองร้อยปี ผ่านมาแล้วสองร้อยฤดูใบไม้ผลิและใบไม้ร่วง
แม้แต่ยามหลับใหล ยามละเมอก็ยังเอ่ยเรียกอาจารย์ สลักลึกเข้าในไขกระดูกถึงสามส่วน
ขณะที่นั่งอยู่บนเบาะเนื้ออันอบอุ่น นางยังรู้สึกเลือนลางอยู่บ้าง จนกระทั่งปลายคางถูกเชยขึ้นเบา ๆ ดวงตาคู่นั้นยังคงกระจ่างใสมีเสน่ห์ อ่อนโยนดั่งเดิม ทว่าจากปากกลับเอ่ยถ้อยคำที่ไม่สอดคล้องกับท่าทีนั้นเลย
อะไรกัน ‘เช่นไร’ นางหาได้รู้ว่าจะตอบสนองเช่นไรไม่ ได้แต่อ้าดวงตาจ้องมองนางอย่างเหม่อลอย