เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 375 งูกินจุยักษ์แย่งอาหาร
ผิวรองเท้าเปียกชุ่มด้วยน้ำทะเล ฝ่าเท้ารับรู้ถึงความชื้นวาบ อวี้เหมียนถอดรองเท้าออก ก้าวเท้าเปล่าลงบนผืนทราย
นางย่ำไปบนฟองคลื่น ก่อนที่คลื่นจะโถมซัดเข้ามาเต็มที่ ก็ควักหอยหลอดจากพื้นขึ้นมา โยนพรวดลงในถุงผ้าเล็กที่นางมัดไว้อย่างลวก ๆ ข้างในนั้นยังมีดอกไม้ทะเล ปู หอยจันทรา หอยกาบ…
อาหารทะเลเล็ก ๆ นานาพันธุ์ทำให้ถุงผ้าหย่อนลงเป็นส่วนโค้งตึงเปรี๊ยะ ทว่าผ้าแพรทอเมฆากลับไม่หวั่นเกรงว่าจะแตกเพราะน้ำหนักเพียงเท่านี้
เซิงชิงตามอยู่เบื้องหลัง ฝ่าเท้าลอยห่างจากพื้นราวหนึ่งฉื่อเสมอ ย่ำอยู่กลางอากาศ ทุกย่างก้าวเกิดริ้วระลอกกลิ่นอายมรรคตื้น ๆ สายตาจับจ้องอยู่ที่เงาร่างของอวี้เหมียนไม่วาง
ทีละก้าว ทีละก้าว ตามรอยเท้าของนางไป
ราวกับเป็นเกมอะไรสักอย่างที่ไร้เดียงสา
“เซิงชิง พวกนี้กินได้หรือไม่” อวี้เหมียนชูถุงผ้าของตนขึ้น ข้างในพองป่องคาดว่าคงราวสิบกว่าจิน และยังมีน้ำทะเลหยดซึมลงมา