กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 367 เจ้าอย่าร้องไห้เลย ศิษย์ เจ็บปวดเพียงใดอาจารย์รู้ดี
หลิงฝูนิ่งเงียบไปเนิ่นนาน สายตามองผ่านกรอบหน้าต่างออกไปยังม่านราตรีสีคราม สิ้นยามซวีแล้ว
ตัณหาที่อดทนได้ยากทีละชุ่น ๆ ค่อย ๆ แพร่กระจายออกมา อบอุ่นนางจนสุกงอม แต่นางเพียงพิงหัวเตียงข่มกลั้นไว้ด้วยใบหน้าไร้อารมณ์ ปล่อยให้สีหน้าค่อย ๆ แต้มด้วยขนนกสีแดงเรื่อทีละน้อย นิ้วทั้งห้ากดลึกลงบนผ้าห่มผ้าไหม
“หาได้เป็นเช่นนั้น…” นางเอ่ยออกมาด้วยความสั่นเทาเล็กน้อย กดอารมณ์ที่ท่วมท้นลงไปให้ลึก พร้อมกับความผิดปกติของร่างกายที่กดลงไปด้วยเช่นกัน
วันนี้เป็นวันจันทราเต็มดวงพอดี