กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 357 ความทรงจำปั่นป่วน
“จำ…ข้าควรจะจำได้หรือ” อวี้เหมียนยกมือชี้ไปที่ตนเอง สีหน้าฉงนสนเท่ห์ หรือว่าความทรงจำของอีกฝ่ายกับเซิงชิงได้หลอมรวมกันไปบางส่วนแล้ว
“เจ้าย่อมต้องจำได้อยู่แล้ว!” เซิงชิงใช้นิ้วทั้งห้าบดขยี้ที่วางแขนเก้าอี้ไม้แพร์จนแตกเป็นเศษ เศษไม้กระจัดกระจาย ในดวงตามีความยึดติดหนาแน่นจนละลายไม่ออก ราวกับจะกลืนกินคนตรงหน้าเสียให้สิ้น
เขี้ยวพิษของนางค่อย ๆ ยื่นออกมา แล้วในชั่วพริบตาก็ยกมือขึ้นบัง ก่อนยื่นมือไปคว้าแขนของอวี้เหมียนไว้ น้ำเสียงเย็นเยียบกล่าวว่า
“ห้ามขยับ…”
ปากแม้เย็นชา หากมือกลับประคองไว้เบา ๆ ไม่กล้าออกแรง อ่อนโยนกว่าตอนที่ทำกับที่วางแขนมิรู้กี่หมื่นเท่า