เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 353 หวนรำลึกอดีตกาล
คราถัดมา สายตานั้นแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มบางเบาเย็นเยียบอย่างจงใจ นางใช้มือหนึ่งคว้าอวี้เหมียนเข้ามาในอ้อมอก “เปิ่นจุนก็คือเซิงชิง เซิงชิงก็คือเปิ่นจุน มีสิ่งใดต่างกันเล่า”
ทุกคิ้วขมวดและรอยยิ้มนั้น ช่างเหมือนกับยามที่อวี้เหมียนแรกเข้าสู่ประตูภูเขาไม่มีผิดเพี้ยน
“ไม่เหมือนกัน นาง…จะกลับมาได้หรือไม่” อวี้เหมียนเอ่ยถามอย่างระมัดระวังตัว ความว้าวุ่นที่เพิ่งกดลงไปได้อย่างยากเย็นตรงหางตาก็ผุดขึ้นมาอีกครา
อาการยอมถูกข่มเหงรังแกเช่นนี้ ยิ่งชวนให้ผู้ใดเห็นก็เอ็นดูที่สุด
“เช่นนั้นก็ต้องดูอารมณ์ของเปิ่นจุนแล้ว ศิษย์น้อย…” ปลายนิ้วเย็นเฉียบของเซิงชิงเกี่ยวขึ้นที่คางของอวี้เหมียน ราวกับหยอกล้อลูกสุนัขตัวน้อย เกี่ยวเบา ๆ คราหนึ่ง สุดท้ายหยุดนิ่งอยู่ใต้เส้นเลือดที่เต้นระริก