กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 337 สมุดภาพส่วนที่ขาดหาย
หน้ากระดาษค่อย ๆ คลี่ออก ภาพแรกที่วาดคือภาพของเซิงชิงเอนกายพิงราวระเบียง ปอยผมดุจเมฆใบหน้าดุจบุปผา ปู้เหยาสั่นไหวแผ่วเบา มือหยิบอาหารปลาโปรยลงไปตามสบาย
ในสระน้ำนั้นมีปลาคาร์ปมงคลอ้วนจนผิดรูปผิดร่าง
ดวงตาของคนในภาพจ้องมองออกมานอกภาพตรง ๆ ราวกับแฝงความขุ่นเคืองอยู่บ้าง ช่างน่าเอ็นดูเสียจริง
เป็นภาพช่วงที่อยู่ที่จวนผิงเทียน
คิ้วงามของเซิงชิงเลิกขึ้นเล็กน้อยเป็นประกายยินดี ปลายนิ้วลูบไล้หมึกอย่างแผ่วเบา แล้วเลียนสีหน้าตามในภาพหันไปชำเลืองมองยังด้านข้าง คล้ายตัดพ้อก็คล้ายแค้นเคือง…
“เหมียนเอ๋อร์ชอบสีหน้าเช่นนี้หรือ” น้ำเสียงของนางกับสีหน้าตัดพ้อขุ่นเคืองสอดรับกันจนชวนให้คนทั้งตัวผิดปกติไปเสียหมด