เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 322 อสรพิษทมิฬผู้หึงจนตัวสั่น
อวี้เหมียนเอ๋อร์ยกยิ้มจาง ๆ แววตาเจือความสมใจที่ได้ดั่งคิด พลางโน้มกายเข้าใกล้ว่า “สิ่งที่ข้าบำเพ็ญเป็นเคล็ดวิชาลับประจำสำนัก จำต้องตรวจเส้นลมปราณจึงวินิจฉัยได้…”
ใบหน้าอันงดงามเลิศอยู่แล้วของนาง เมื่อผ่านการเติบโตและพิธีชำระล้างด้วยพลังวิญญาณหลายปี บัดนี้กลับงามยิ่งกว่าเดิม ทุกยิ้มและทุกขมวดคิ้วราวลมวสันต์ที่ยั่วใจผู้พบเห็น
ชั่วขณะหนึ่งชายทั้งสี่ก็ถอยหลังไปพร้อมกันครึ่งก้าว ใบหูของวัยเยาว์นั้นไวต่อสัมผัสเสมอ ราวกับผักกาดหัวแดงที่สุกงอม
ข้อมือทั้งสี่ก็ถูกเลิกแขนเสื้อขึ้นอย่างพร้อมเพรียง วางเรียงไว้รอคอย
“ลำ…ลำบากแล้ว…”
ในยามที่ละอายใจเช่นนั้น กลับลืมเสียสิ้นว่าเส้นลมปราณของผู้บำเพ็ญเป็นส่วนที่เปราะบางของร่างกาย มักไม่เหมาะให้ผู้ใดจากภายนอกมาตรวจสอบ หากอีกฝ่ายคิดการร้าย แล้วไซร้ ก็เป็นอันตราย
อวี้เหมียนโน้มกายเข้ามา ยื่นนิ้วเรียวราวต้นหอมแตะลงบนข้อมืออย่างแผ่วเบา