เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 293 พายสับปะรดแห่งวาสนา
อารามพุทธะแห่งนี้เพิ่งถือกำเนิดได้ไม่นาน ก็ดึงดูดผู้แสวงบุญได้เป็นจำนวนมาก เลื่องชื่อไปทั่วสิบลี้แปดตำบล ผู้คนนับไม่ถ้วนนำอัญมณีและหยกงามมาถวาย ประดับประดาจนงดงามอร่ามตา
ผู้ถือศีลที่ไปมามีอยู่เนืองนอง ไม่ขาดสาย
สองนางแปลงกายเป็นหญิงชาวบ้านธรรมดา เบลอลักษณะใบหน้าให้พร่ามัว แล้วติดตามฝูงชนใต้ขุนเขาขึ้นไปทีละน้อย
ยามจ่ายค่าธูปบูชาที่ทางเข้า อวี้เหมียนหยิบเงินเศษที่สะสมไว้ตอนออกฝึกฝนในโลกมนุษย์ออกมาสองสามก้อน จากนั้นสามเณรน้อยผู้เฝ้าประตูก็ยิ้มพลางพยักหน้าให้
“อมิตาภพุทธ โยมมีวาสนากับพุทธะ!” เขาเด็กหนุ่ม หน้าตาละเอียดงดงามน่าเอ็นดู ใบหูทั้งสองข้างยาวเล็กน้อย บนศีรษะยังไม่ถูกเผารอยแผลศีรษะ
อวี้เหมียนยิ้มพลางพนมมือทั้งสอง “อมิตาภพุทธ อมิตาภพุทธ!”