เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 287 ตะลึงพรึงเพริด!
หอประชุมขุนเขาหลัก
เหล่าผู้อาวุโสใหญ่หลายคนมารวมตัวกัน ผู้ที่ออกไปจัดการกิจธุระภายนอกสำนักก็กลับมาแล้ว เป็นครั้งแรกในรอบนานที่ที่นั่งกลับเต็มอีกครั้ง เว้นแต่เจ้าขุนเขาฝูเหยาที่ไม่ปรากฏกาย
บนบัลลังก์เจ้าสำนัก เด็กทารกน้อยผู้หนึ่งฉวยโอกาสเปลี่ยนอาภรณ์เวทสีชาดม่วงที่พอดีตัวสวมทับลงไป ดูราวกับนักพรตเต๋าน้อยผู้เพิ่งเริ่มต้นบำเพ็ญ
แม้แต่ผมที่ปล่อยสยายก็มีผู้ใดไม่ทราบรวบขึ้นเป็นสองกระจุก ใช้แพรแดงผูกไว้
เขายกหมัดน้อยขึ้นมา ไอออกมาหนึ่งทีอย่างแสร้งทำเป็นลึกซึ้ง “แหม…”
เหล่าเจ้าภูเขาและผู้อาวุโสที่นั่งเรียงเป็นแถวสองข้างก็เข้าใจในทันใด เอ่ยขึ้นพร้อมกันว่า
“เจ้าสำนัก!”
ว่างจื้อยิ้มเผยไรฟัน ดวงตาโค้งเป็นรูปจันทร์เสี้ยว
เซิงชิงยกมือขึ้นหมายจะฟาดก้นเขาเสียหนึ่งที…แม้จะถือเป็นการขัดต่อศีลธรรมอยู่บ้างก็ตาม