เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 284 ศิษย์พี่หญิงใหญ่
หลังจากทั้งสามคนรวมตัวกันแล้วก็มุ่งหน้าไปยังสำนักเซียนมายา สถานที่แห่งนี้ห่างจากสำนักนิกายไกลนัก ไม่ต่ำกว่าหมื่นลี้ แม้แต่วิชาย่อปฐพีของเซิงชิงก็ยังต้องใช้เวลาหลายลมหายใจ
แต่เซิงชิงกลับดูไม่เร่งร้อนอันใด พาทั้งสองคนเหินเวหา ราวกับดาวตกที่ผ่าทะลุหมู่เมฆ พื้นดินเบื้องล่างทั้งสองเท้าราวกับแผ่นกระดาษอันราบเรียบ ครั้นข้ามแม่น้ำหวงถูไปแล้ว ก็กลับกลายเป็นดั่งอสรพิษยักษ์ที่คดเคี้ยวทอดตัวนอนแน่นิ่งอยู่บนผืนปฐพี
สำนักเซียนมายา ภูผาไผ่เขียว
เฟิ่งหลิงหลังจากผ่านความสงสัย ความหวาดหวั่น ความกลัว และความชาชินไปแล้ว ก็เริ่มมองได้เปิดใจขึ้นบ้าง
นางกางปีกโบยบินอย่างอิสระอยู่กลางผืนป่าเขาเป็นครั้งคราวก็ใช้กายาสัตว์โถมเข้าหาพื้นดิน คุ้ยเขี่ยหน่อไม้ฤดูหนาวขึ้นมาบ้าง แล้วยัดใส่กายาร่างดวงจิตของตน
แล้วก็กลายเป็นเศษผงร่วงหลุดออกมาอีกครั้ง
“ฟ้าสวรรค์เอ๋ย ปฐพีเอ๋ย ผู้ใดก็ได้บอกข้าทีเกิดอะไรขึ้นกันแน่”