เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 242 ศิษย์น้อยผู้ขอร่วมโต๊ะอาหาร
ครั้งสุดท้ายที่มาเยือนภูผาไผ่เขียว ก็ล่วงเลยมาหลายเดือนแล้ว
ต้าป๋ายบิดกายกลางอากาศหนึ่งรอบ ก่อนลงจอดอย่างมั่นคง เท้าเหยียบลงบนพื้นกองใบไผ่ จมลงไปหนึ่งชุ่น กระแสลมจากปีกกวาดพาใบไม้ร่วงรอบกายปลิวขึ้น เผยให้เห็นผืนดินสีเหลืองดำเบื้องล่าง
อวี้เหมียนกระโดดลงจากกระเรียนขาวอย่างเบาสบาย เอ่ยทักต้าป๋ายว่า “เจ้าไปเล่นตามสบายเถิด ข้าจะเรียกเจ้าอีกทีภายหลัง!”
พูดจบก็โยนแตงวิญญาณยักษ์ไปข้างหลังลูกหนึ่ง
จะงอยกระเรียนยื่นออกไปคาบ แต่แตงวิญญาณยักษ์กลับทะลุผ่านไปตรง ๆ แล้วติดค้างอยู่ที่ปาก
ต้าป๋าย …
น่าเสียดายที่นกไม่ถนัดกลอกตาใส่ มันจึงกระทืบเท้าอยู่กับที่สองที แล้วกระพือปีกบินจากไป
อวี้เหมียนยิ้มอย่างสำนึกผิดเล็กน้อย แล้วเขี่ยใบไผ่ที่ลมปีกพัดปลิวมาติดศีรษะออก
ก็แหม… มือหนักไปนิดหนึ่งเองนี่นา