กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 236 หนี้โคมบุปผา
“หนี้ใดกันเล่า!”
สีหน้าอวี้เหมียนแข็งค้าง นางผลักไสถอยร่ำไปพลางลูบใบหน้าและลำคอของตน นางจำได้ว่าหลังขึ้นจากก้นแม่น้ำ ร่องรอยเหล่านั้นก็จางหายไปแล้ว
ไม่รับ ไม่รับ ตายก็ไม่รับ!
“อาจารย์ต้องจำผิดแน่ ผิดแน่นอน!” อวี้เหมียนยิ้มที่ดูน่าเกลียดยิ่งกว่าเวลาร้องไห้ เอ่ยขอร้องให้นางปล่อยตนไปสักครั้ง
“โอ้ เจ้าเหมียนเอ๋อร์คิดจะไม่ยอมรับหนี้กระมัง” ปลายนิ้วเย็นเยียบแตะเบา ๆ บนแก้ม ราวกับประทับตรา ทีละจุดเผยออกมา ตั้งแต่แก้มจนถึงลำคอ
ฝาผนังด้านหนึ่งในห้องกลายเป็นกระจกวารี สะท้อนเข้าตาอวี้เหมียนเต็ม ๆ เผยให้เห็นสภาพของนางในยามนี้โดยไม่มีสิ่งใดปิดบัง