กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 212 ดินแดนผี
ฉัวะ!
เสียงฆ้องเศร้าดังกังวาน ริมถนนหนาวเหน็บไร้ผู้ขับขานรับ ดอกกระดาษปลิวว่อนว่อนกระจาย เกี้ยวแดงหยุดนิ่ง ใบหน้าบางเบาร่วงโรย ใครเล่าจะกล่าวแก่ผู้ใด
อวี้เหมียนเปิดทางไปพลาง คว้ากำดอกกระดาษโปรยหว่านอีกครา สีขาวที่กลีบดอกหมุนปลิวว่อน ราวบุปผาแท้ผลิบาน ก่อนถูกย่ำเหยียบลงใต้ฝ่าเท้า
พื้นรองเท้าพันผ้าหนาหลายชั้นที่หนาขึ้นติดขึ้นมาหนึ่งก้าว ทิ้งรอยเท้าไว้ ก่อนถูกลมหนาวพัดพาจางหาย
ราตรีของเมืองหยาง ช่างตรงข้ามกับชื่อของมันนัก เต็มแน่นด้วยกลิ่นอายเย็นยะเยือก ราวปลิงที่พยายามเจาะเข้าสู่ผิวเนื้อ ดูดกินไออุ่น
ยิ่งมุ่งสู่ศาลแม่ทัพผี กลิ่นอายเย็นยะเยือกนั้นยิ่งทวีขึ้น ทั้งสองข้างเรือนชานอันมืดมัวถอยร่นไป ค่อย ๆ เลือนหายในหางสายตา