เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 196 แรงชักนำมาร
“อาจารย์ เหตุใดท่านจึงไม่ให้ข้าบอกฉายามรรค” หลังอวี้เหมียนถูกเซิงชิงปิดปากพาตัวออกไปไกล นางสะบัดหลุดแล้วเอ่ยถาม
การตั้งป้ายขอพรอายุวัฒนะหรือศาลบูชาในโลกมนุษย์ คือวิธีตอบแทนซึ่งกันและกันระหว่างมนุษย์ปุถุชนกับผู้บำเพ็ญ มนุษย์ปุถุชนถวายธูปบูชา ส่วนผู้บำเพ็ญอาศัยการรับรู้จากฟ้าดิน สามารถเลือกช่วยพวกเขาต้านทานภัยอันตรายบางอย่างได้
คุณของธูปบูชามีฤทธิ์คล้ายบุญกุศลอีกรูปแบบหนึ่ง แต่บุญกุศลให้ผลดีกว่า ธูปบูชาต้อยกว่ามากนัก เพราะจิตใจมนุษย์เจือปน ยากจะได้เจตจำนงแท้
มือของเซิงชิงที่โอบเอวอวี้เหมียนอยู่บีบเนื้อนุ่มเบา ๆ สายตามองนางแวบหนึ่งแล้วเสมองไปทางอื่น เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “น่ารำคาญ”
ชีวิตนับแต่ลืมตาดูโลก ก็เอาแต่เรียกร้องธาตุอาหารไม่ขาดสาย เพื่อเติมเต็มความปรารถนาของตน ความคิดคำนึงมากมายเกินไป เจือปนเกินไป…
ถึงกระนั้น ก็เพียงเลือกปิดกั้นคำอธิษฐานเหล่านั้นเสียได้กระมัง
เหตุผลที่แท้จริง มีเพียงเซิงชิงผู้เดียวที่รู้
อวี้เหมียนชายตามองอย่างละเอียด ในที่สุดก็พบความกระอักกระอ่วนเล็ก ๆ บางอย่างในตัวเซิงชิง งูตัวนี้ดูท่าจะเขินอยู่บ้าง…
นางไม่เปิดโปง แต่แอบขำ “พรืด” อยู่ในใจเบา ๆ