เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บุปผาซ่อนพิษ
ตอนที่ 152 ปล้นสวนโอสถเล็ก
ต้นกล้าสานรักอ่อนบางยิ่งนัก ลำต้นเพียงเท่านิ้วก้อย สูงเท่าแขนท่อนล่าง ใบน้อยหร็อมแหร็ม เมื่อรับลมโบกสะบัด ดูราวกับว่าใบไม้ไม่กี่ใบนั้นก็จะปลิวจากไปตามสายลมเสียด้วย
อวี้เหมียน ตบอัดดินรอบโคนให้แน่น ร่ายเคล็ดอาคมรดน้ำ พลางล้างมือให้ตนเองเสียเลย แล้วจึงลุกขึ้นยืน
“อาจารย์ ท่านคิดว่ามันจะโตได้หรือไม่” นางไม่มีประสบการณ์เลี้ยงดอกไม้เลี้ยงต้นไม้ เห็นต้นกล้าอ่อนแอเช่นนี้ ย่อมอดกังวลมิได้
เซิงชิงกวาดตามองต้นกล้านั้นแวบหนึ่ง ต้นสานรักนั้นดูราวกับรับรู้ได้ สะบัดใบร่วงหล่นไปหน่อยหนึ่ง แล้วเงียบ ๆ เหี่ยวเฉาลงอีกหนึ่งส่วน
ดวงตาดำลึกแต่เดิมของนางหรี่ลงเล็กน้อย มีประกายแสงหนึ่งไหลเวียนอยู่ภายใน สุดท้ายจึงเอ่ยเสียงเบาอย่างสงบนิ่งว่า “ช่างเป็นสิ่งที่น่าสนใจนัก”