กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บุปผาซ่อนพิษ
ตอนที่ 147 สร้อยคออสรพิษ
ไม่รู้เพราะเหตุใด เมื่อมองภาพเบื้องหน้าและได้ยินถ้อยคำที่ข้างหูว่า “รัศมีรุ่งโรจน์เต็มเรือน” นี้ ในใจของอวี้เหมียนก็ผุดขึ้นซึ่งฮึกเหิมหมื่นจั้ง
ขุนเขาอวี้ฝู แต่ก่อนเคยมีบรรพจารย์เชียนหง ต่อมาก็มีเจ็ดวิถีสิ้นแห่งอวี้ฝู และบัดนี้…
มีนาง!
ดั่งสายธารสืบทอดสายหนึ่ง ขุนเขาแห่งนี้ที่เคยรุ่งเรือง และบัดนี้ถูกจัดเป็นดินแดนหวงห้าม ผู้ที่อาศัยอยู่มิเคยเป็นผู้อ่อนแอ มีแต่ยอดฝีมือ หรือยอดฝีมือที่ยิ่งกว่า
“อาจารย์ ข้าเข้าใจแล้ว”
อวี้เหมียนยืนตัวตรง ประคองสตรีที่เกียจคร้านผู้นั้นไว้บนกาย อดทนต่อความเสียวซ่านที่ปลายนิ้วกลมกลึงลูบไล้เบา ๆ บนใบหน้า แล้วตอบกลับไป